و نرفتن من

فاصله ها شعله می کشیدند

و خارها دست یکدیگر را می فشردند

حالا پنجره ها کوتاه شده اند

                            و خانه

                                  خالی از حضور مکرر حسی ست

                                                                       که گلدانها را به عشوه وامی دارد

تمام نرفتنم را دویده بوده ام

و خوابی را که در حال تعبیر شدن بود

                                      و هیچ کبریتی

                                                    شعله ی شب نیامدن تو را

                                                                                  روشن نمی کرد

حالا تمام راه پرشده است از نیامدن تو

و رزهای صورتی

                در گلدان سفالی

                               پیغام عاشقانه ی خود را

                                                             خمیازه می کشند...

این نامه را برای تو می نویسم

گوش کن عزیزم

بین ما فاصله ای نیست

ـبه جزدوری شما-

که آن هم(البته)

از قلم نمی افتد

اگر حالم را خواسته باشی:

-دور از تو اشیاء واقعیتی اضافی دارند

-دلفین ها در خلیج فارس می میرند

-در عربستان زن های ۳۸ ساله را به طواف کعبه راه نمی دهند

-تیشه ی فرهاد(گاهی) بر کمر بیستون داغ ها را لاله می کشد

-و فرصت شیرینگی کشدار می شود(وکمی بی حوصله)

-هر صبح از قاعده ی کوچه که ریخته می شوم توی خیابان

-آسان می شوم توی یک کیف دستی «دیزل»

(آویزان بر شانه ی خودم )

و آن وقت

تو آرام آرام در میان پرسه هایم فاسد می شوی

دیگرحرفی ندارم(فعلا خداحافظ)

(می بینی چه راحت فرصت ها توی حرف هایم پاره می شوند

و هق هق ها سطرهایم را تصاحب می کنند؟)

ملاقات تاریخ می آیم

شاهرگ هایم به سمت« شوش» و خطوط چشمانم به سمت «آتن» تیر می کشد

تاریخ من گم شده است

کجای من به سوگلی حرمسرای« اسکندر »شباهت دارد؟

(به جز جای کبودی انگشتان تاریخ

بر جای جای گلویم

که با تقلایی هراسناک

در زیر سربند های مشکی و سرخم

پنهان می شوند؟)

تو گفتی :«بی خیال تاریخ باشم»

حالا  چقدر تو نیستی

ومن فقط طرح مبهمی از خطوط شرقی چهره ی تو را به یاد می آورم

امروز روز اول پاییز است