بی تو

       محموله ای ست از بار جهان

                            بر شانه های من

                                    و اندوهی که مرا در خود

                                                         استحاله ای دردناک می دهد

دریغا

        معمای خویش

                راز سر به مهریست

                         که در افسون تیره ی شب

                                                    پیوسته با من است

آن دم

        که بغضی مبهم

                     سینه ام را 

                              تا شیشه ی نگاه

                                        در خود می فشارد

                                              نمی دانم که ساحت کدامین  میدان

                                                                        فریادم را به پروازی ابدی

                                                                                         در خود

                                                                        فرا میخواند؟

گفتی که به خویشم وا می گذاری

                             تا بار آتش و خاکستر را

                                         بر گردونه ی حس ملتهبم

                                                              تا جایگاه هدایت برم

    اما نمی دانی که من

                  درتقدیر هماره ی خویش

                                     قلبم را به آتش تیزی سپرده ام

                                                      که بسترنرم خاکستر را

                                                                      هرگز

                                                                       درخواب هم نمی بیند.